Henryk Groszyk

Henryk Józef Groszyk, polski prawnik, sędzia i wykładowca akademicki, urodził się 2 października 1926 w Sępólnie Krajeńskim, a zmarł 10 grudnia 2009 w Lublinie. Podczas II wojny światowej uczył się na tajnych kompletach i działał w Armii Krajowej pod pseudonimem „Mewa”. Został aresztowany przez gestapo, uwięziony na Pawiaku, a następnie deportowany do obozu koncentracyjnego Stutthof. W 1950 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Doktorat uzyskał w 1959, habilitację w 1965, a tytuł profesora zwyczajnego w 1977.

Zawodowo był związany z Uniwersytetem Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, gdzie kierował jednostkami i pełnił funkcje prodziekana oraz dziekana Wydziału Prawa i Administracji. Od 1982 do 1985 zasiadał w Trybunale Stanu, a w latach 1985-1993 był sędzią Trybunału Konstytucyjnego. Uczestniczył także w pracach Rady Legislacyjnej i był ekspertem Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego. Opublikował ponad 100 prac naukowych z zakresu teorii państwa i prawa. Otrzymał m.in. Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski oraz Medal Komisji Edukacji Narodowej.

Na podstawie artykułu „Henryk Groszyk” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.